Haber - Yorum

وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ

“Dinlerine uymadıkça Yahudiler de Hıristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır.” [Bakara 120]

Haber:

Trump, NATO Zirvesi’ne katılmak üzere geldiği başkent Ankara’daki Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde Erdoğan tarafından karşılanması sırasında yaptığı açıklamalarda, Türkiye’ye uygulanan CAATSA yaptırımlarına ilişkin bir soruya cevaben şöyle dedi: “Bu yaptırımları kaldırabileceğimizi söyleyebilirim.” Ve şöyle ekledi: “Türkiye’nin bu yaptırımların kapsamı dışına çıkarılması konusunda ilgili bakanlarla çalışmalar yürütüyoruz. Dostlarımıza yaptırım uygulamak istemiyoruz. Durum çok basit. Yaptırım uygulayabileceğimiz pek çok kişi var ve uyguluyoruz da. Dostlarımıza yaptırım uygulamak istemiyoruz.”

Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed Şara ile de çok iyi ilişkileri olduğunu vurgulayan Trump, bir buçuk yıl gibi bir sürede "tüm ülkeyi bir araya getirerek harika iş çıkardığı" değerlendirmesinde bulundu. Erdoğan’a hitaben şunları ekledi: “Türkiye, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın liderliğinde askeri açıdan çok güçlü bir ülke haline geldi.” (Anadolu Ajansı)

Yorum:

Trump’ın Erdoğan’a yönelik övgüsü, sadece diplomatik bir nezaket olarak değil, aksine onun Amerika’ya sunduğu büyük hizmetlerin bir itirafı olarak görünmektedir; zira İslami ve Osmanlı Hilafeti’nin merkezi olan Türkiye, şimdi en büyük Amerikan üssüne ev sahipliği yapmakta ve NATO’nun aktif bir üyesi konumunda olup, Amerika’nın çıkarlarına hizmet etmek adına oynadığı en büyük suç niteliğindeki rol ise Suriye’de yaptıklarıdır; zira Türkiye, on üç yıl boyunca Suriye devriminin bağrına saplanmış zehirli bir hançer olmuş ve bu süreçte yüz binlerce insan şehit düşmüştür; bütün bunlar ise, Amerika’nın ajanı Beşşar Esed’i iktidarda tutmak için yapılmıştır. Esed’in düşmesinden sonra da önemli hizmetler sunmaya ve onun alternatifi Colani’yi desteklemeye devam etmiştir.

Bu nedenle Trump’ın ikisine yönelik övgülerinin boşuna gelmediğini, aksine ikisinin, bölgede Yahudi varlığını ve Amerika’nın çıkarlarını tehdit eden en büyük çıkmaz olan Şam devriminden Amerika’yı kurtarmaya katkıda bulunduktan sonra geldiğini görüyoruz.

Ey Müslümanlar: Nitekim Allah Celle Celaluhu, Kur'an-ı Kerim'de kâfirlerin bizden razı olmasının tehlikesini bize, şu kavliyle haber vermiştir: وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُم بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ “Dinlerine uymadıkça Yahudiler de Hıristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır. De ki: Doğru yol, ancak Allah’ın yoludur. Sana gelen ilimden sonra onların arzularına uyacak olursan, andolsun ki, Allah’tan sana ne bir dost ne de bir yardımcı vardır.” [Bakara 120] Ve şu kavliyle de onları dost edinmemizi yasaklamıştır: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ “Ey iman edenler! Yahudi ve Hıristiyanları dost edinmeyin. Onlar birbirlerinin dostlarıdırlar. Sizden kim onları dost edinirse, kuşkusuz o da onlardandır. Şüphesiz Allah, zalimler topluluğunu doğruya iletmez.” [Maide 51] Ve kafirlere meyletmemiz konusunda da bizi şu kavliyle uyarmıştır: وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ “Zulmedenlere meyletmeyin; sonra size ateş dokunur (cehennemde yanarsınız). Sizin Allah'tan başka dostlarınız yoktur. Sonra (O'ndan da) yardım göremezsiniz!” [Hud 113] Tüm bu haberlere, yasaklara ve uyarılara rağmen Müslümanların başındaki yöneticilerin kafirlere meylettiklerini, onları dost edindiklerini ve onlara hizmet etmek için küçülmüş bir şekilde koşturduklarını görüyoruz; bilakis bunun da ötesinde onlar, kâfirlerin Müslümanların evlatlarını vurması ve ümmetten yükselen her türlü hak sesi bastırması için kullandığı kalın bir sopa haline gelmişlerdir!

Müslümanlar hakkındaki şerî vacip, başlarındaki bu yöneticileri ortadan kaldırmak, yönetimlerini yıkmak ve onların enkazı üzerine İslam’ın yönetimini ikame etmektir; zira artık onların ıslahına ya da tövbe etmelerine dair hiçbir umut kalmamıştır; aksine onlar, ümmetin bedeninden söküp atılması gereken bir kanser tümörü haline gelmişlerdir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed Et-Tâi – Irak

Gazze’deki Hükümet Medya Ofisi, Yahudi varlığının 7 Ekim 2023’ten bugüne kadar Gazze Şeridi’ne karşı yürüttüğü soykırım savaşının bininci gününde, Gazze Şeridi’nin maruz kaldığı insani, yaşamsal ve hizmet altyapısına ve yıkıma dair korkunç verileri ve gerçekleri paylaştı. Rapora göre, bugüne kadar şehit edilen çocuk sayısı 1.022’si bebek olmak üzere 21.500’ü aştı. Toplam şehit sayısı 73.066’ya, yaralı sayısı ise 44.500’ü çocuk olmak üzere 173.514’e yükseldi. Yaklaşık 9.500 kişinin hala enkaz altında olduğu tahmin ediliyor. Ofis, Gazze’deki binaların %90’ından fazlasının yıkıldığını belirtti. Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu (UNICEF) ise 11 binden fazla çocuğun hayatlarını kalıcı biçimde etkileyecek yaralanmalar yaşadığını, bunların yaklaşık 4 bininde uzuv amputasyonu gerçekleştirildiğini ve bu ameliyatların büyük bölümünün son derece ağır tıbbi şartlar altında yapıldığını açıkladı. Hükümet Medya Ofisi verileri ayrıca, 164’ü çocuk olmak üzere 460 kişinin yetersiz beslenme (açlık) nedeniyle hayatını kaybettiğini, çadır kamplarındaki sıcaklık düşüşü neticesinde de çoğu çocuk 28 mültecinin vefat ettiğini ortaya koydu. Raporlara göre 2.700’den fazla aile tamamen yok edilirken, 6.020 aileden yalnızca bir fert hayatta kalabildi. Yetim çocukların sayısı 58.800’ü aşarken, bunların 2.700’ü hem annesini hem babasını kaybetti. Dul kadınların sayısı ise 26.370’e ulaştı.

Bin günlük soykırım ve vahşet, geride bu acı rakamları ve istatistikleri bıraktı. Bunlar, Yahudilerin hiçbir insanı, ağacı, taşı; hatta annelerinin rahmindeki ceninleri dahi esirgemeyen vahşetinin canlı şahidi olarak kalacaktır. Yahudi varlığı, Gazze’ye iki atom bombasına eşdeğer miktarda bomba ve patlayıcı yağdırmış; evleri, altyapıyı, okulları, üniversiteleri, hastaneleri, sağlık merkezlerini, camileri, barınma merkezlerini ve hatta mülteci çadırlarını yıkarak hayatın tüm unsurlarını hedef almıştır.

Bin günlük soykırım ve suç, başta Amerika olmak üzere uluslararası sistemin ve kurumlarının ikiyüzlülüğünü ve komploculuğunu da gözler önüne sermiştir. Amerika, suçlu Yahudi varlığını ayakta tutacak tüm güç ve yaşam unsurlarını sağlayarak, ona ölümcül silahlar ve mali destek vererek bu soykırımın bir numaralı ortağı olmuştur.

Bin günlük katliamlar, özellikle komşu ülkeler olmak üzere İslam ülkelerinin yöneticilerinin ihanetine, komplolarına ve alçaklığına da şahitlik etmiştir. Bu yöneticiler, mücrim varlığı koruyan birer “Demir Kubbe” vazifesi görmüş; suçlarını işlemesi için ona hava sahalarını açmış, ona gıda, yakıt ve giyecekten oluşan yardım köprüleri kurmuşlardır. Bir yandan Gazze halkını kuşatma altında alırken diğer yandan gasıp Yahudi varlığının sınırlarını beklemişlerdir.

Bin gündür ümmetin ortaya koyduğu hareketlilik, yaşanan büyük hadisenin seviyesine ulaşamamıştır. Ümmet; mazlumun hakkını vermeyen, düşmanı caydırmayan kuru kelimeler ve sahte çözümlerle uyuşturulmuş ve uyuşturulmaya da devam etmektedir. Ümmetin bakışları; tahtlarını yıkmak için yöneticilerin saraylarına yönelmekten ve sınırları yıkıp Yahudi varlığını yok etme görevlerini hatırlatmak için orduların kışlalarına yönelmekten alıkonulmaktadır.

Bin gündür Mısır ve Türkiye gibi, Yahudi varlığını bir saatte bile yerle yeksan edebilecek güç, teçhizat ve donanıma sahip olan ümmetin orduları, katliamlar, dökülen temiz kanlar, yükselen yardım çığlıkları, hastaların ve yaralıların iniltileri, açlıktan kıvranan kardeşlerinin karın gurultuları karşısında harekete geçmemişlerdir. Üzerlerindeki zillet ve aşağılanma tozundan silkinmenin; yaratılana itaati bırakıp yaratana itaate yönelmenin; dünya ve ahiret utancından kurtulmanın zamanı hâlâ gelmedi mi?

Ey Müslümanlar! Gazze savaşının bittiğini, o temiz kanların artık güvende olduğunu, acı ve kayıpların son bulduğunu, kıtlığın geri gelmemek üzere gittiğini ve Yahudi varlığının herhangi bir belgeye veya ateşkese sadık kaldığını sananlar derin bir yanılgı içindedirler! Gazze ekranlardan uzaklaşsa ya da uzaklaştırılsa da, stadyumların gürültüsü bombardımanın seslerini ve acı çığlıklarını bastırsa da soykırım, kuşatma ve açlık savaşı hala devam etmektedir. Trump ve sözde “Barış Konseyi” adını verdiği kurul, Gazze halkına karşı hâlâ hile ve tuzak kurmaya devam etmektedir.

Ey İslam Ümmeti ve orduları! Allah’a karşı üzerinize düşeni en güzel şekilde yerine getirin. Gerçek cihat ve gerçek kahramanlık meydanları sizleri çağırmaktadır; sahte kahramanlıkların sergilendiği stadyumlar değil!

انفِرُوا خِفَافاً وَثِقَالاً وَجَاهِدُوا بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللهِ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ“(Ey müminler!) Gerek hafif, gerek ağır olarak savaşa çıkın, mallarınızla ve canlarınızla Allah yolunda cihat edin. Eğer bilirseniz, bu sizin için daha hayırlıdır.” ^{[Tevbe 41]}

Amerika Birleşik Devletleri bağımsızlık ilanının 250. yılını kutlarken, resmî törenlerin ve havai fişek gösterilerinin ötesine geçip, kutlamaların görmezden geldiği bir tarihe bakmak zorundayız. Amerika kendisi hakkında üstün bir erdem ve istisnailik hikayesi anlatsa da belgelenmiş tarihi; sömürgecilik, kölelik ve imparatorluk tarihidir.

Amerika’nın kendisi hakkında anlattığı bu hikâye çoğunlukla vizyon sahibi kurucularla başlar ve “daha mükemmel bir birlik”e doğru istikrarlı bir yürüyüşten söz eder. Oysa belgelenmiş tarihî kayıtlar bambaşka bir hikâye anlatır. Amerikan tarihi, bir soykırım süreciyle başlar. Kristof Kolomb’un gelişi, Taino ve Arawak halklarının kitleler halinde yok edildiği bir vahşet sayfasını açmış ve bu süreç daha sonra zorunlu çalışma sistemleriyle kurumsallaştırılmıştır. Ardından kurulan koloniler, dini özgürlükten ziyade toprak, kaynak ve siyasi güç arayışı üzerine inşa edilmiştir. Bu arayışın temeli ise köleliktir. Pamuk, tütün ve şekerden elde edilen devasa servet, nesiller boyu süren kölelik ve zorunlu emek sayesinde elde edilmiş; bu servet, Amerika’nın erken sömürge ekonomisinin temelini oluşturmuştur.

Washington ve Jefferson da dahil olmak üzere devrimin pek çok önde gelen lideri köle sahibi toprak ağalarıydı; İnşa ettikleri “özgürlük imparatorluğu”, köleleştirdikleri milyonlarca insanı bu özgürlüğün dışında bırakmıştı. Bağımsızlık, geniş çaplı bir özgürlük getirmek yerine, gücü mülk sahibi elit bir zümrenin tekeline verdi. Yerli halklar ise savaş dönemindeki sadakatlerine bakılmaksızın art arda savaşlara, katliamlara ve bozulan antlaşmalara maruz kaldılar. Gerek özgür gerekse köle olsun Siyahilerin durumu iyileşmek yerine daha da kötüleşti. En yoksul ve en düşük statüye sahip olanlar kadınlardı ve çoğu beyaz Amerikalı işçi, siyasi bağımsızlığın günlük yaşamlarının gerçekliğini pek de değiştirmediğini gördü.

19. yüzyıldaki batıya doğru genişleme süreci, “Manifest Destiny” (Belirlenmiş Kader) örtüsü altında yerli halklara karşı saldırı savaşlarına ve etnik temizliğe tanık oldu. Gerçekte bu slogan, ilahî bir misyon kisvesine büründürülmüş yerleşimci sömürgecilikten başka bir şey değildi. 1830 tarihli Kızılderililerin Yerlerinden Edilmesi Yasası, Gözyaşı Yolu, Sand Creek ve Wounded Knee katliamları birer talihsiz olaylar değil, bilinçli bir şekilde yürütülen devlet politikalarıydı. Bir saldırı savaşı olan Meksika-Amerika Savaşı, Guadalupe Hidalgo Antlaşması uyarınca Meksika topraklarının yaklaşık yarısını elinden aldı.

Köleliğin kaldırılması, etnik ve ekonomik sömürüyü sona erdirmedi, aksine onu yeni yasal kalıplar sokarak yeniden şekillendirdi. Siyahlara yönelik özel yasalar (Black Codes), Jim Crow ayrımcılık sisteminin önünü açtı. Ortakçılık sistemi kölelik ekonomisini yeniden üretti. 1877 Uzlaşması ise federal korumayı siyasi çıkar karşılığında feda etti. Ardından gelen Sivil Haklar Hareketi, devlet tarafından bahşedilmiş bir imtiyaz değil, devlet destekli on yıllarca süren teröre karşı verilmiş çetin bir karşılıktı. İçerideki eşitsizlik ile dışarıdaki genişleme el ele yürüdü; Sanayi sermayedarları devasa servetler biriktirirken devlet, Homestead ve Pullman’da grev yapan işçilere karşı ordusunu kullandı. Aynı siyasi-ekonomik anlayış dış politikaya da taşındı; Hawaii ilhak edildi, İspanyol-Amerikan Savaşı başlatıldı ve Filipinler’deki ayaklanmayı bastırma savaşında yaklaşık 200 bin sivil katledildi.

Bu model 20. yüzyılda daha da genişleyerek devam etti. Birinci Dünya Savaşı sırasında muhalifler bastırıldı. İkinci Dünya Savaşı’nda yaklaşık 120 bin Japon kökenli Amerikalı toplama kamplarında alıkonuldu. Soğuk Savaş döneminde İran, Guatemala, Şili ve daha birçok ülkede darbeler desteklendi. Tonkin Körfezi yalanı Vietnam Savaşı’nın tırmandırılmasına bahane yapıldı. COINTELPRO gibi iç istihbarat programları ise sivil haklar aktivistlerini ve savaş karşıtlarını hedef aldı.

Bu politika sona ermiş değildir. II. Dünya Savaşı’ndan bugüne Amerika 70 ülkeyi işgal etmiş, bombalamış veya istikrarsızlaştırmıştır. Son on yıllarda bu sicilin en büyük kurbanı İslam beldeleri olmuştur. “Teröre Karşı Savaş”, 4.5 ila 4.7 milyondan fazla insanın ölümüyle ve 38 milyon insanın yerinden edilmesiyle sonuçlanmıştır. 2001’den bu yana Amerika, İslam ülkelerine günde ortalama 46 bomba atmıştır. İşte Gazze’de şu an devam eden ve Amerika’nın desteklediği soykırım, bu kurucu tarihin bir devamı niteliğindedir.

Amerikan emperyalizmi iki buçuk asır boyunca değişmeyen bir yöntem izlemiştir. Şirketler için kaynak ve pazar güvencesi sağlamaya yönelik sömürgeci çıkarlar, her seferinde “uygarlık götürme”, “özgürleştirme”, “komünizmle mücadele” veya “terörle mücadele” kılıflarıyla meşrulaştırılmıştır. Ülkeleri ekonomik olarak çökertmek veya boyunduruk altına almak için IMF ve Dünya Bankası gibi kurumlar birer silah olarak kullanılmıştır. Muz Savaşları’ndan günümüz askerî müdahalelerine kadar askerî güç, yerel halkların kendi kaderini tayin hakkı pahasına ekonomik çıkarları korumuş; Latin Amerika’dan İslam beldelerine kadar sayısız rejimin kurulmasını, desteklenmesini ve ayakta tutulmasını sağlamıştır. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra klasik sömürgecilik siyaseten kabul edilemez hâle gelince hegemonya; darbeler, propaganda ve suikast programları gibi örtülü yöntemlerle sürdürülmüştür. Son yıllarda ise bu yaklaşım daha açık, daha doğrudan ve daha pervasız bir hâl almıştır. Gözetim sistemleri ve güvenlik aygıtları muhaliflere ve azınlık topluluklarına karşı daha yoğun kullanılmaya başlanmış; Amerika içinde hedef alınan kesimlerin başında Müslümanlar gelmiştir.

İslami bakış

Kur’an-ı Kerim geçmişteki güçlü kavimlerden söz ederken onları maddi veya uygarlık başarılarıyla değil, zulümleri ve azgınlıklarıyla ölçer. Örneğin Allah Subhânehu ve Teâlâ; görkemli saraylara, devasa yapılara ve muazzam bir güce sahip olan Âd, Semûd ve Firavun hakkında şöyle buyurmuştur:

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ * إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ * الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ * وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ * وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ * الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ * فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ * فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ * إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ“Görmedin mi, Rabbin ne yaptı Âd kavmine; direkleri (yüksek binaları) olan, şehirler içinde bir benzeri yaratılmamış olan İrem’e? Ve vadide kayaları oyan Semûd’e? Ve kazıklar (ordular) sahibi Firavun’e? Ki onlar beldelerde azgınlık etmişlerdi. Oralarda fesadı/bozgunculuğu çoğaltmışlardı. Bu yüzden Rabbin onların üzerine azap kırbacını indirdi. Şüphesiz Rabbin, her an gözetlemektedir.” ^{[Fecr 6-14]}

Allah Subhânehu ve Teâlâ Hûd, Sâlih ve Musa Aleyhimusselâm’ı, bu kavimleri zulümden vazgeçirmek için göndermiş; ancak uyarılarına kulak asmamışlardır. Allah Subhânehu ve Teâlâ, büyük imparatorlukların bütün uygarlık hikâyelerini tek bir hükümle özetlemektedir: Zorbalık, gaddarlık, küstahlık. Bağımsızlığının 250. Yılını kutlasa da ve bunun güçlü propagandasını yapsa da Amerikan gerçeği değişmemektedir. Amerika dünyada devasa bir yıkıma yol açmış sömürgeci bir imparatorluktur. Amerikan emperyalizmi, Amerikan zulmü ve küstahlığı; seküler liberalizm ve kapitalizm fikrinin doğal sonuçlarıdır.

Bizler Müslümanlar olarak, “Firavunvari” bir uygarlığın 250. yılını kutlamaya muhtaç değiliz. Buna karşılık, Hilafet gölgesindeki İslam uygarlığı, asırlar süren yönetimi boyunca adaleti ve huzuru tesis etme konusunda tescilli bir sicile sahiptir. Hilafet; gayrimüslim tebaasını korumuş, onların mabetlerini muhafaza etmiştir. İnsanları sömürgeciliğe veya etnik temizliğe başvurmadan yönetmiştir. Hayat standartlarını yükseltmiş, çevreyi korumuş, ilim ve eğitimi en ileriye seviyeye taşımış, kadını onurlandırmış ve onurunu korumuştur. Farklı ırkların bir arada huzurla yaşadığı ve kıtalara yayılan bir toplum inşa etmiştir. İslam, geçmişe duyulan romantik bir özlem değildir. Aksine alternatif bir uygarlık nizamıdır. Beşerî kanunlara değil vahye, emperyal güce değil adalete dayanır. Amerika sömürgeci imparatorluğunu kutlarken; Müslümanlar insanlığa sunmak için İslam gibi bir rahmete sahiptirler. Hilafet geçmişin bir kalıntısı değildir; gerçek adaleti ve barışı sağlamak, insanlığı Seküler Liberalizmin ve Kapitalizmin karanlıklarından çıkarmak için günümüzün en büyük zaruretidir.

O halde soru şudur: Bu nesil onu yeniden ihya eden nesil olacak mı? Ve bizler bunun bir parçası olacak mıyız?