(ترجمه)

در میانه تشدید تنش‌های نظامی که منطقه شاهد آن است، رسانه‌ها خبر دعوت رژیم مصر به تشکیل آنچه «قوۀ عربی مشترک» نامیده شده است را منتشر کردند. این پیشنهاد در جریان نشست اضطراری عربی برای بررسی حملات ایران بر برخی دولت‌های عربی مطرح شد. این طرح در ظاهر با شعار حفاظت از امنیت عربی و دفاع از منطقه عرضه گردید؛ اما اگر واقعیت درگیری‌ها و جایگاه رژیم‌های عربی در این معادله با دقت بررسی شود، روشن می‌گردد که موضوع به هیچ‌وجه دفاع از امت نیست، بلکه بیشتر به تلاش تازه‌ای برای نجات امریکا از بحرانی شباهت دارد که در منطقه در آن گرفتار شده است.

نخستین نکته‌ای که باید در این زمینه درک شود این است که امریکا خود بازیگر اصلی در شعله‌ور ساختن درگیری‌ها در خاورمیانه است. همین امریکا طی دهه‌ها پایگاه‌های نظامی خود را در خلیج، عراق و دیگر نقاط منطقه ایجاد کرده و سرزمین‌های اسلامی را به سکوی نفوذ و سلطۀ نظامی و سیاسی خویش تبدیل نموده است. این پایگاه‌ها متعلق به امت نیستند؛ بلکه پایگاه‌های استعمارى‌اند که برای حفاظت از منافع امریکا و غرب ایجاد شده‌اند و هدف از آن‌ها تضمین استمرار تسلط آنان بر منابع و ثروت‌های امت است.

از همین رو، حملاتی که این پایگاه‌ها در عراق، خلیج یا دیگر مناطق با آن روبه‌رو می‌شوند، در اصل متوجه مواضع حضور نظامی امریکاست. با این حال، رژیم‌های عربی و در رأس آن‌ها رژیم مصر شتاب‌زده می‌کوشند چنین رویدادهایی را به‌عنوان حمله بر «امنیت عربی» جلوه دهند تا زمینهٔ کشاندن منطقه به صف‌بندی نظامی‌ای را فراهم سازند که در نهایت در خدمت منافع امریکا قرار می‌گیرد.

تناقض آشکار در این صحنه آن است که خود امریکا آتش رویارویی با ایران را برافروخت. همین امریکا بود که حملات نظامی را آغاز کرد، محاصره و تحریم‌ها را تحمیل نمود و سراسر منطقه را به میدان کشمکش تبدیل ساخت. با این همه، هنگامی که منافع نظامی آن با واکنش روبه‌رو می‌شود، نظام‌های وابسته به آن شتاب می‌کنند تا خدمات خود را عرضه کرده و ارتش‌های‌شان را در اختیار بگذارند؛ تلاشی برای محافظت از امریکا در برابر پیامدهای سیاست‌های تجاوزکارانه‌اش.

در این‌جا حقیقت مسئله آشکار می‌شود: دعوت به ایجاد «قوای مشترک عربی» در واقع پروژه‌ای برای حمایت از امت نیست؛ بلکه هدف آن این است که ارتش‌ها بخشی از منظومهٔ دفاع از نفوذ امریکا در منطقه و «گنبد آهنین» برای رژیم یهود باشند، به‌جای آن‌که این ارتش‌ها سپر امت و شمشیر آزادسازی سرزمین‌های غصب‌شدهٔ آن باشند، می‌خواهند آن‌ها را نگهبان منافع امریکا و رژیم یهود بسازند.

امریکا امروز به سبب گسترش جبهه‌های بین‌المللی خود دچار نوعی فرسایش استراتژیک شده است، از همین رو می‌کوشد حضور مستقیم خود را کاهش دهد، اما نفوذش را از راه نمایندگان و متحدان محلی و منطقه‌ای حفظ کند؛ کسانی که اجرای سیاست‌هایش را به عهده می‌گیرند. به همین دلیل، طرح ائتلاف‌های منطقه‌ای و نیروهای مشترک هر از گاهی مطرح می‌شود.

در این چارچوب، دعوت به ایجاد قوای مشترک عربی را می‌توان فهمید؛ این طرح چیزی جز تلاشی برای کشاندن منطقه ــ به‌ویژه خلیج ــ به تحمل بار جنگی نیست که امریکا به راه انداخته است و تبدیل ارتش‌های عربی به نیروی ذخیره‌ای که در خدمت استراتژی آن قرار گیرد.

ای مردم کنانه! شما به امت بزرگ تعلق دارید؛ امتی که اسلام را به جهان رساند و روزگاری یکی از مراکز تمدن و قدرت آن بود، پس فریب شعارهایی را نخورید که به نام امنیت و ثبات بلند می‌شود، در حالی که سرزمین شما را به‌سوی آن می‌رانند تا بخشی از کشمکش‌های غرب گردد، امتی که چنین نیروی عظیم انسانی و چنین تاریخ درخشانی در اختیار دارد، بی‌گمان توان آن را دارد که نقش خویش را دوباره بازیابد؛ اگر حقیقت خود را بشناسد و بر بنیاد عقیدهٔ خویش و احکامی که از آن سرچشمه گرفته است، به پا خیزد.

ای سپاهیان کنانه! ارتش‌ها برای آن پدید آمده‌اند که سپر امت باشند و شمشیری که از مقدسات آن دفاع کند و سرزمین‌هایش را آزاد سازد؛ نه آن‌که ابزاری در دست غرب یا نگهبان منافع آن گردند. تاریخ نیز به ما یادآوری می‌کند که هرگاه سپاهیان با عقیدهٔ خود پیوند داشتند، به نیرویی شکست‌ناپذیر بدل شدند و هرگاه از آن جدا گشتند، به ابزار درگیری‌های دیگران تبدیل شدند. بزرگ‌ترین خدمتی که سپاهیان می‌توانند به امت خویش ارائه کنند، آن است که وفاداری خود را پیش از هر چیز برای دین و امت‌شان قرار دهند و دریابند که این امت سزاوار آن است که ارتشش ارتش خودش باشد؛ نه ارتشی که برای نجات کسانی فراخوانده شود که بر آن سلطه یافته‌اند.

﴿وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا﴾ [نساء: 141]

ترجمه: و الله (سبحانه وتعالی) هرگز برای کافران بر مؤمنان راه تسلطی قرار نمی‌دهد.

دفتر مطبوعاتی حزب التحریر- ولایۀ مصر