اهل قدرت و سلاح چه وقت برای خون‌خواهی شهداء به حرکت درخواهند آمد؟!

(ترجمه)

وزارت صحت فلسطین اعلام کرد که نیروهای اشغال‌گر بر موتر حامل یک خانواده فلسطینی در شهر الخلیل، در جنوب کرانه باختری اشغالی، آتش گشودند که در نتیجه آن، نوزاد هفت‌ماهه «سام ابو هیکل» در حالی‌که در آغوش مادرش بود، به شهادت رسید و پدر و مادرش نیز زخمی شدند.

در دو سال گذشته و در میان شعله‌های جنگ وحشیانه علیه غزه، جهان شب و روز به شمارش قربانیان مشغول بود. با هر خبر تازه، رقم شهدا بالاتر می‌رفت و نفس‌ها در سینه‌ها حبس می‌شد. شمار شهیدان از هزاران گذشت و به ده‌ها هزار رسید. اما هنگامی که ضامنان و میانجی‌ها وارد صحنه شدند و اجساد کشته‌شدگان رژیم یهود تحویل داده شد، گویا جهان ناگهان وظیفه خود را فراموش کرد و دیگر کسی به شمارش شهیدان نپرداخت! اما خون همچنان جاری است...

کرانه باختری همان درد غزه را می‌چشد و همان زخم اشغال را بر پیکر خود حمل می‌کند. هر روز شهیدی به کاروان شهداء می‌پیوندد؛ پدری در برابر شفاخانه‌ای که چشم‌انتظار تولد فرزندش است، هدف گلوله قرار می‌گیرد؛ زنان و کودکان به خاک و خون کشیده می‌شوند و امروز «سام» نوزادی هفت‌ماهه است که پیش از آن‌که نام «مادر» را بر زبان آورد، راهی بهشت شد.

اما رژیم یهود چیزی جز کینه و جنایت نمی‌شناسد؛ کینه‌ای که حاخام‌های آنان در ذهن سربازان‌شان می‌دمند و آنان را به قتل و نابودی فلسطینیان تحریک می‌کنند تا آنجا که نه کودک را حرمت می‌نهند، نه زن را و نه حتی جنین را در شکم مادرش!

پس ای افسران و سربازان ارتش‌های مسلمانان! چه چیزی شما را از حرکت بازداشته است؟! چرا هنگامی که سرزمین مبارک فلسطین فریاد یاری سر می‌دهد، خاموش مانده‌اید؟! چرا وقتی مسجد مبارک الاقصی شما را فرا می‌خواند، گوش‌ها سنگین و گام‌ها سست می‌شود؟! تا چه زمانی خون شهیدان ما تنها به اعداد و آمار تبدیل خواهد شد؟! تا چه زمانی کودکان مسلمان قربانی شوند و شما بار سنگین مسئولیتی را که الله سبحانه وتعالی بر دوش شما نهاده است احساس نکنید؟!

به الله سوگند که مسئولیت این خون‌ها عظیم است و هر قطره خونی که بر زمین ریخته می‌شود، در روزی که دل‌ها از هراس به تپش می‌افتد و دیدگان خیره می‌ماند، از شما مطالبه خواهد شد.

در آن روز نه مقام سودی خواهد داشت، نه رتبه نظامی، نه حاکم و نه فرمانده؛ بلکه انسان تنها و بی‌یاور در برابر پروردگارش خواهد ایستاد:

﴿وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَىٰ كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَتَرَكْتُم مَّا خَوَّلْنَاكُمْ وَرَاءَ ظُهُورِكُمْ...﴾ [الأنعام: 94]

ترجمه: ‏(روز رستاخيز پروردگار به مردم مي‌فرمايد: اكنون) شما تك و تنها (و به دور از خويشان و ياران و مال دنيا، حيات دوباره يافته‌ايد و براي حساب و كتاب، يك‌يك و لخت و عور) به سوي ما برگشته‌ايد؛ همان گونه كه روز نخست شما را آفريديم (و برهنه و عريان و بدون هيچ گونه توشه و توان، به صحنه جهان گسيل داشتيم) و هرچه به شما داده بوديم، از خود به جاي گذاشته‌ايد (و دست خالي بدينجا آمده‌ايد).

پس برخیزید؛ زیرا عزت دنیا و آخرت در اطاعت از الله سبحانه وتعالی و نصرت دین اوست. به ندای پروردگارتان پاسخ دهید و این هشدار الهی را همواره در برابر چشمان خود داشته باشید:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ ‌انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ* إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَاباً أَلِيماً وَيَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئاً وَاللهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ﴾ [التوبة:  38 و 39]

ترجمه: ‏‏ای مؤمنان! چرا هنگامي كه به شما گفته مي‌شود: (براي جهاد) در راه الله حركت كنيد، سستي مي‌كنيد و دل به دنيا مي‌دهيد؟ آيا به زندگي اين جهان به جاي زندگي آن جهان خوشنوديد؟ (و فاني را بر باقي ترجيح مي‌دهيد؟ آيا سزد كه چنين كنيد؟) تمتّع و كالاي اين جهان در برابر تمتّع و كالاي آن جهان، چيز كمي بيش نيست. ‏اگر براي جهاد بيرون نرويد، الله شما را (در دنيا با استيلاء دشمنان و در آخرت با آتش سوزان) عذاب دردناكي مي‌دهد و (شما را نابود مي‌كند و) قومي را جايگزينتان مي‌سازد كه جداي از شمايند (و پاسخگوي فرمان الله اند و در اسرع وقت دستور او را اجرا مي‌نمايند. شما بدانيد كه با نافرماني خود تنها به خويشتن زيان مي‌رسانيد) و هيچ زياني به الله نمي‌رسانيد (چرا كه الله بي‌نياز از همگان و داراي قدرت فراوان است) و الله بر هر چيزي توانا است (و از جمله بدون شما هم مي‌تواند اسلام را پيروز گرداند و همچنين شما را از بين ببرد و دستۀ فرمانبرداري را جانشين شما كند).‏

 دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب‌التحریر – بخش زنان