Hizb-ut Tahrir / Afganistan Vilayeti Medya Bürosu, Amerika’nın yenilgiye uğratılması ve son Amerikan askerinin Afganistan’dan çekilmesinin beşinci yıl dönümü münasebetiyle başta Afganistan’daki mücahitler, davetçiler ve savaşçılar olmak üzere tüm Müslümanlara en içten tebriklerini sunar. Bu gün, Afganistan’daki ve bölgedeki mücahitlerin tarihinde büyük bir zafer ve mübarek bir gün olarak kabul edilmektedir.

Kuşkusuz Amerika’nın Afganistan’daki yenilgisi sadece askeri bir yenilgi değil; aynı zamanda derin bir fikri, siyasi ve stratejik yenilgidir. Amerikan askerlerinin Afganistan’dan alelacele çekilmesi ve onları destekleyen siyasi/güvenlik yapılarının hızla çökmesi; sadece Amerikan gücünün imajına zarar vermekle kalmamış, aynı zamanda Amerika’nın gerilemesini ve liberal uluslararası düzenin çöküşünü hızlandırarak onu yeni bir aşamaya iten bir dönüm noktası olmuştur.

Bu anlamlı yıldönümünde gerçek bağımsızlığın ancak Raşidi Hilafet’in kurulmasıyla gerçekleşeceğini hatırlatırız. İngiltere ve Sovyetler Birliği’nin yenilgisinden sonra ve şimdi de Amerika ile NATO’nun çekilmesiyle topraklarımız askeri işgalden üçüncü kez kurtulmuş ve Hilafet’i kurma fırsatı doğmuştur. Ancak her defasında aynı başarısız deneyimler tekrarlanmaktadır: Yöneticiler, en önemli ve en yüce farzlardan biri kabul edilen Hilâfet’i kurmak yerine ulus-devletlere ve pragmatik politikalara yönelmişlerdir!

Afganistan’ın İngiltere’den elde ettiği ilk bağımsızlık sırasında Afganistan’ın bağımsızlık sonrası büyük bir dönüşümün merkezi haline geleceği beklentisiyle ve destek elde etme umuduyla Hindistan’dan alimler, mücahitler ve muhacirler Afganistan’a gelmişlerdir. Fakat hiçbir karşılık bulamamışlardır; aksine dengeli ve tarafsız bir siyaset izlemek ve İngiliz Hindistan’ın rızasını elde etmek için Hintli mücahitlere baskı uygulanmış ve Afganistan’da zorlu bir hayat yaşamaya mahkûm edilmişlerdir.

1924 yılında Pagman’daki Loya Cirga’da Afganistan âlimleri, iki gün boyunca Hilâfet’in yıkılışını tartışmışlar ve Emanullah Han’dan resmen Hilâfet’i ilan etmesini talep etmişlerdir. Ancak realist /vakıacı düşüncenin etkisi altında kalan Emanullah Han şu cevabı vermiştir: “Senin ve başkalarının sözlerine karşılık olarak şunu söylüyorum: Ben bu ağır yükü -Hilafet’i- omuzlarımda taşıyamam; çünkü bu yolda uzun vadeli büyük zorlukları açıkça görüyorum. Daha önce de söylediğim gibi, Hilafet’in varlığının veya yokluğunun zararları ve faydaları iyice bir tartışılmalıdır.”

Sovyetler Birliği’nin Afganistan’da mağlup edildiği ikinci bağımsızlık sırasında da Hilafet’i ikame ederek gerçek bağımsızlığa ulaşmak için bir fırsat daha doğmuştu. Ancak mücahitlerin iktidar hırsı ve dış komplolar nedeniyle bu fırsat da değerlendirilememiş ve cihadın meyveleri talan edilmiştir.

Şubat 1989 başında, Hizb-ut Tahrir’e bağlı el-Waie dergisinin muhabiri, o dönem Afgan Mücahitleri Birliği’nin dönem başkanı olan ve daha sonra Mücahitler hükümetinin başkanı olan Profesör Burhaneddin Rabbani ile bir röportaj gerçekleştirmiştir. O röportajda Profesör Rabbani’ye, Sovyetler Birliği’nin yenilgisinden sonra Hilafet’in kurulması hakkında ve niye “diğer ülkelerin iç işlerine karışmayacaklarına” dair bir açıklama yaptığı sorulduğunda o da benzer bir cevap vererek “Evet, bu şartlar altında realist olmalıyız; çünkü İslam’ın mevcut durumunda, tek bir İslam devleti tek başına ayakta duramaz ve mesajını hemen icra edemez!” demişti.

Amerika’nın yenilgisinden sonra üçüncü bağımsızlık sırasında da dünyadaki pek çok İslami grup ve Müslüman gözlerini Afganistan’a dikmiştiler. Afganistan’ı dinin ikamesi, sömürgeci sınırların parçalanması ve Hilafet devletinin kurulması için bir başlangıç noktası olarak görmüşlerdir. Ancak mevcut rejim de geçmişte söylenenleri tekrar etmekten öteye geçememiştir. Öncekiler gibi realizm/gerçekçilik, kısa vadeli maslahat, hazırlıksızlık gibi gerekçelerle Hilafet talebinden uzak durmuşlar; siyasi varlıklarını sürdürmenin yolunun ulus-devlet sistemiyle ilişki kurmaktan ve Hilafet’i kurmaktan kaçınmaktan geçtiğini düşünmüşlerdir. Böylece gerçek bağımsızlığı gerçekleştirmek için doğan bu fırsat da gerektiği şekilde değerlendirilememiştir. Ulus-devleti kabul etme, gerçekçilik siyaseti ve laik yönetim çerçeveleri gibi sömürgeci kavram ve düşünce biçimleri varlığını sürdürmüştür.

Oysa tarihi tecrübe, birinci ve ikinci bağımsızlık sonrası Hilafet çağrısına icabet etmeyenlerin ve iktidarı dinin ikamesi için kullanmayanların; ummadıkları dönüşümlerle ve güçlerle karşılaştıklarını, varlığını dahi hayal etmedikleri kimselerin eliyle yönetim sahnesinden uzaklaştırıldıklarını kanıtlamıştır. Bu ilahi bir sünnettir: Eğer bir kavim iktidarı Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın bir emaneti olarak görmez ve onu İslam’ı tatbik etmek ve dinini yüceltmek için kullanmazsa, Allah onların yerine başka bir kavmi getirir.

Bu nedenle, başarısız deneyimleri tekrarlamak yerine dersler çıkarılmalıdır. Aynı hatalar tekrar tekrar yapılmamalıdır. Fırsatlar elden gitmeden önce değerlendirilmeli ve Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet kurulmalıdır. Allah’ın bize bahşettiği bağımsızlık nimetine şükretmenin ve onu kutlamanın en yüce ifadesi budur.

الَّذِينَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ “Onlar ki, eğer kendilerine yeryüzünde iktidar verirsek namazı kılar, zekâtı verirler, iyiliği emreder ve kötülükten nehyederler. İşlerin sonu Allah’a varır.” ^{[Hac 41]}